Stanowiska
Tam, gdzie katolicka nauka moralna jest jasna, Restore Europa z reguły przyjmuje ją jako moralny punkt wyjścia, a jej wykonanie w prawie cywilnym określa osobno. Jedno odstępstwo zapisujemy wprost: w sprawie kary śmierci Restore Europa przyjmuje dawniejsze, tradycyjne dopuszczenie jej w wypadkach wyjątkowych, a nie współczesne stanowisko abolicjonistyczne.
Katalog odróżnia ład konstytucyjny, do którego Restore Europa dąży, od prawa europejskiego w jego obecnym stanie. Kilka stanowisk — w sprawie obywatelstwa, pozbawienia obywatelstwa, wolności słowa, publicznego statusu religii oraz kary śmierci — wymagałoby zmiany konstytucji lub traktatów, zanim mogłoby zostać wprowadzone w poszczególnych państwach Europy. Tam, gdzie tak jest, wpis o tym mówi.
Wersja 0.2 rozstrzyga pytania, które wersja 0.1 pozostawiła otwarte: stosunek instytucjonalny do Europy, azyl, deportacje, wynagrodzenia, podatki, emerytury, mieszkalnictwo, reprezentację pracowniczą, tożsamość i walutę cyfrową, nadzór biometryczny, inżynierię genetyczną, wymiar kar, miks energetyczny i każde stałe pytanie polityki zagranicznej. Tam, gdzie sformułowanie z wersji 0.2 zmieniło wcześniejszy wpis, obowiązuje tekst nowszy.
Wersja 0.3 dodaje zespół wpisów o remigracji i jej egzekwowaniu. Odróżnia on obywatelstwo, status pobytowy, deportację z powodu przestępstwa, powrót po zakończeniu procedury azylowej oraz weryfikację obywatelstwa, zamiast traktować remigrację jako jedno nierozróżnione uprawnienie; jest napisany jako projektowana polityka konstytucyjna i ustawowa, a obowiązujące prawo europejskie i międzynarodowe wskazano osobno w każdym wpisie. Dwa wcześniejsze wpisy — naturalizacja oraz deportacja przestępców niebędących obywatelami — zostały wchłonięte przez nowsze sformułowania, zamiast istnieć obok nich podwójnie.
Każde pytanie w tym katalogu ma swoje stanowisko. Wpisy oznaczone jako Wyprowadzone idą w kierunku wskazanym przez manifest, choć ich wykonanie nie zostało ustalone, a kilka z nich wskazuje zmianę prawa lub traktatu, której by wymagały. Stanowiska są zmieniane w miarę decyzji ruchu; wersja i data powyżej mówią, który tekst czytasz.
Pasuje 10 z 98 stanowisk.
II
Dom jako pierwsza instytucja i to, co polityka publiczna jest mu winna.
Sieć zabezpieczenia skierowana przede wszystkim do obywateli, rodzin i osób rzeczywiście niezdolnych do utrzymania się, wyrażająca solidarność i nie stająca się trwałą zależnością, której można było uniknąć.
III
Przynależność do wspólnoty politycznej i europejski ład między narodami.
Cudzoziemcy skazani za poważne przestępstwa są usuwani z kraju po zakończeniu postępowania karnego i trwale wykluczani; zwyczajne naruszenia przepisów o pobycie pociągają zwykle dziesięcioletni zakaz ponownego wjazdu.
Obywatelstwo wymaga znacznie wyższego miernika niż zwyczajne zamieszkanie czy integracja: udanej asymilacji we wspólnocie politycznej narodu.
Obywatelstwo nabyte przez naturalizację może zostać odebrane w postępowaniu sądowym w wypadkach wyjątkowo poważnych, takich jak naturalizacja uzyskana oszustwem, zdrada stanu lub terroryzm.
Remigracja to zorganizowany powrót osób, którym brakuje zgodnej z prawem podstawy pozostania albo które ją tracą, połączony z polityką powrotu dobrowolnego, ścisłym egzekwowaniem warunków pobytu oraz weryfikacją statusu uzyskanego oszustwem lub w wyniku kwalifikowanej nieprawidłowości.
Integracja oznacza dające się wykazać włączenie językowe, obywatelskie, gospodarcze i społeczne w naród przyjmujący; sam pobyt nie wystarcza.
Późniejsza legalizacja nie zaciera automatycznie udowodnionej historii nielegalnego wjazdu lub nielegalnego pobytu; sprawy wcześniej zalegalizowane mogą być indywidualnie zweryfikowane na gruncie nowych ram prawnych.
Nowo nabyte obywatelstwo podlega dziesięcioletniemu okresowi próbnemu z zaostrzonymi zasadami odebrania z wąsko określonych ciężkich podstaw.
Status pobytowy cudzoziemca traci się łatwiej niż obywatelstwo i może on zostać cofnięty, gdy określone warunki wjazdu lub dalszego pobytu zostaną istotnie naruszone.
VII
Władza, jej granice i traktowanie tych, którzy łamią prawo.
Kara powinna być proporcjonalna do wagi czynu i winy, chronić społeczeństwo, zapewniać naprawienie szkody tam, gdzie to możliwe, i dążyć do resocjalizacji tam, gdzie jest ona realna.
